ภูฏาน ภาคแรก

ภูฏาน
เอ่อ……จะให้เล่าไรอ่ะ
เอาเป็นว่าไปหาหนังสือที่ ดร.วิษณุ เขียนมาอ่านเอาละกัน
ทุกคนที่มาที่นี่พูดถึงหนังสือเล่มนี้กันทุกคน
บอกว่าเขียนได้ดีมาก มีที่มาที่ไป ข้อสังเกตุ รายละเอียดที่ถูกต้องและครบถ้วนถึงทุกสิ่ง ที่เห็น ที่เป็น ที่เจอ
ยังไม่ได้อ่านเหมือนกัน แต่ว่าจะไปขอยืมเขาอ่านอยู่ จะได้รู้เรื่องและซึมซาบ ความเป็นภูฏานมากกว่าที่เป็น
เพราะมาที่นี่ก็เห็น ก็เจอไรหลายอย่าง
แล้วก็แบบสงสัย แล้วก็ถามเขา
แล้วก็แปลไม่ออก ฟังไม่ทัน กระท่อนกระแท่นสิ้นดี
แต่ทำหน้ารู้เรื่อง แบบอ๋อ…งี้นี่เอง อืมมมม…มีเหตุผล
แต่จริงๆ เอ่อ….เมื่อกี้เค้าว่าไรวะเนี่ยะ ฟังไม่ออกเลยกรู 5555
 
เล่าไอ่ที่คิดว่า อ.วิษณุ คงไม่เล่าดีกว่า
แล้วไปอ่านหนังสือแก แล้วมาเก็บที่ไม่มีในนั้นอีกที
1.สังเกตุอย่างนึง ผู้ชายภูฏาน ทำไมไม่ค่อยมีคนหัวล้านฟระ
เมื่อวานไปงานเปิดการประชุม ก็มีผู้ร่วมงานร่วมร้อย ผู้ใหญ่เกินครึ่ง พวกผู้ว่า ปลัด รัฐมนตรี ที่เหลือประมาณพวกนักศึกษา
เห็นคนหัวล้านคนเดียวเอง ดังนั้นถ้าไม่อยากให้ลูกชายหัวล้าน ต้องหาเมียเป็นคนภูฏาน
เพราะยีนส์หัวล้านมันมาทางสายแม่
2.พูดถึงงานประชุมเมื่อวาน คุณยุ๊ย คนไทยที่มาแต่งงานกับคนภูฏานที่นี่ชี้ให้ดู
ว่ามีดาราภูฏานมาร่วมประชุมด้วย ดาราดังประมาณพี่มอสเรานี่เอง
ก็สงสัยว่างานประชุมวิชาการหนักหัว ดันเชิญดารามาทำไมวะเลยถามเขา
เลยได้รู้ว่า ดาราที่นี่ ต้องทำงานอย่างอื่นด้วย เพราะเป็นดาราอย่างเดียวไม่พอเลี้ยงปากเลี้ยงท้อง
ก็เลยต้องทำงานทำการอื่นกันด้วย เป็นข้าราชการมั่ง ค้าขายมั่ง
3.ภูฏานช่วงนี้ เขาว่าร้อน แต่แบบ เอ่อ….ใส่สูทมันทั้งวัน นั่งสั่นเชียว แล้วฝนดันตกทุกวันด้วย
ฝนที่นี่ตกปรอยๆ ไม่มีฝนหนัก ไม่มีพายุ เพราะมันสูง ก็เจอปลายเมฆ ฝนเลยไม่หนัก เม็ดไม่ใหญ่
แต่ไอ่ฝนงี้ล่ะ หนาวชิบ เกิดมาเปิดฮีทเตอร์นอนก็ที่นี่ละวะ ที่นี่ไม่มีแอร์ รถยนต์ที่นี่ก็ไม่มีคันไหนเปิดแอร์เลย อันนี้มันแน่อยู่แล้ว
4.พูดถึงรถ ต่อด้วยการจราจรซะเลยภูฏาน ก็เมืองบนเขาอ่ะถนนหนทางก็แบบถนนที่เลียบเลาะไปตามไหล่เขา สันเขา ไม่มีเจาะไม่มีอุโมงซักรู
มันก็เลยคดเคี้ยวซ้า…อ๊วกเลย
บางทีเห็นตึกอยู่ข้างหน้า แต่พอจะไป
อ้าวไหงวิ่งไปอีกทางวะ ค่อยๆเลาะค่อยเลียบขึ้นเขาไปทีละลูกสองลูกไต่อ้อมไปอ้อมมากว่าจะถึงกันได้
แถนนบเขาก็แบบ แคบชิบ บางช่วงก็เละซะ บางช่วงก็วิ่งได้คันเดียวห้ามสวน
แต่คนที่นี่เค้าก็ดี พอเห็นรถข้างหน้า เห็นทางว่าสวนไม่ได้ ก็จะจอดให้ หลบให้ เออก็นิสัยดีแฮะ
แล้วถ้าคันหลังมาเร็วกว่า คันหลังบีบแตรเป็นสัญญาณ ปี๊นนึง คันหน้าก็จะชะลอ หลบให้ หรือถึงขั้นจอดให้เลย
ถ้าเป็นคนไทยเหรอ เจอบีบแตรก็คง ห่าแม่งมึงจะรีบไปไหนวะทางก็แคบนิดเดียว
หรือมึงจะแซงมึงแซงไปดิ ถ้าแซงได้ ก็จะไปของกรูงี้ล่ะ
5.คนที่นี่ดำ ไม่ได้ขาวใสอย่างเจ้าชายท่านนั้น เหตุผลก็เพราะ อากาศมันดี แดดมันเลยไม่ร้อน
แต่จริงๆแดดมันแรง แต่มันแค่ไม่ร้อน แล้วแถมที่นี่มันสูง uv ก็เลยเยอะและแรง มันก็เลยดำเป็นธรรมดา
ผู้หญิงทั่วไปที่นี่ก็เลยมีฝ้า มีกระ ไม่ได้สวยใส แต่ก็จะมีพวกลูกสาวขุนนางข้าหลวงหรือข้าราชการชั้นสูง ราชวงศ์
ที่รู้จักดูแลตัวเอง ก็จะสวยใสกิ๊ก แต่มาอาทิตย์นึงยังไม่เจออ่ะแบบโดนๆอะนะ
หมายถึงผู้หญิงทั่วไปที่เจอนะ แต่แอร์ของสายการบินภูฎานนี่น่ารักเลยทีเดียว
6.เจ้าชายจิกมี่ยังไม่เจออะ เพราะวันที่เค้าไปเจอกันดันไม่ได้อยู่ในขบวนของเขาพอดี
แต่เจอองค์อื่น เจอบ่อยหน่อยก็เจ้าหญิงชิมิ องค์ที่ไปคลอดลูกในไทยนั่นแหละ เป็นพี่สาวเจ้าชายจิกมี่
หน้าตาน่ารักทีเดียว องค์อื่นก็มีเจอประปราย คืนนี้มีงานเลี้ยงได้ข่าวว่าจะเจออีกสามองค์
บางทีเจอก็ไม่รุว่าเจอองค์ไหน จำไม่ได้เหมือนกัน
วันก่อนตอนขนของฟ้าหญิงฯเข้าวัง ขนๆจัดๆอยู่ แม่เจ้าชายจิกมี่มาดูแลเฉยเลย ตกใจพูดไรตอบไม่ถูกเลย
มีเจ้าหญิงมาอีกองค์แต่ไม่รุองค์ไหน สวยดี ดูเหมือนสาวกรุงเทพ มากกว่าสาวภูฏาน
ราชวงศ์ที่นี่เค้าดีนะเป็นกันเองไม่ถือตัวเลย
7.ข่าววงใน แอบถามเรื่องแฟนเจ้าชายจิกมี่
เขาว่าท่านไม่เบาเลยที่เดียว ถามว่ามีแฟนเป็นตัวเป็นตนรึเปล่า เขาตอบว่าเยอะนะ
อารายวะ มีเป็นตัวเป็นตนเยอะคืออะไรงง เลยถามว่าหมายถึงเด็กเหรอ
เค้าก็ตอบว่า อ๋อ…เด็กแกก็เยอะ
คือเป็นตัวเป็นตนก็เยอะ เด็กก็เยอะ อืออ…งงวุ๊ย แต่ช่างเหอะ
แล้วคนที่พอจะเป็นควีนล่ะ  อ๋อ….เห็นว่าอีกนาน แต่มีนะ
ขอเท้าความ ตระกูลใหญ่ๆที่นี่มีสองตระกูล(ตระกูลเจ้า) คือ วังชุก(คิงปัจจุบัน) กะ ดอร์จี
ผู้หญิงคนนั้นเค้าก็เป็นสาย ดอร์จี ก็วนๆเวียนๆกันอยู่งี้แหละ ชาวบ้านชาวช่องธรรมดาหมดสิทธิ์
แต่ชาวบ้านธรรมดาก็ไม่ไหวจริงๆอะนะเท่าที่เห็น เวลามีคนสวยทีไรถามดูไม่ลูกสาวข้าราชการชั้นสูงก็ เชื้อพระวงศ์ทุกที
8.ตอนนี้เข้าวังทุกวันเลย เพราะมีหน้าที่ส่งอาหาร เช้ามาก็ต้องไปละ
แต่เป็นวังของควีน ไม่มีรูปประกอบเพราะเขาห้ามถ่ายรูป จะแอบก็กลัวโดนจับได้
แล้วจะเกิดกรณีโทรเลขเวียนภาคต่อ ให้ผวากันซะป่าว ไม่ถ่ายก็ได้วะ
และหน้าที่ส่งอาหารเก็บอาหารนี่เอง(จริงๆแล้วไม่ใช่หน้าที่ แต่ไปช่วยทำดื้อๆ) ทำให้มีลาภปากประจำ
อาหารเจ้านายก็ต้องเป็นของดีที่สุดที่หาให้ได้อยู่แล้ว
พอเก็บกลับมาได้ ก็ต้องมาเคลียร์ทิ้งครับ บางวันเปิดออกมาซี๊ดเลย ปลาหิมะวงกว้างเท่าหน้า
หอยเชลล์ตัวเป้งแบบเจ้าประคุณรุนช่องไม่เคยเห็นหอยเชลล์ใหญ่ปานนี้มาก่อนในชีวิต ขอเหอะวะ ง่ำ….สบายเรา
แต่ล็อบสเตอร์ตัวเขื่องนี่บ่อย แต่แพ้กุ้งอะ อด
 
พอก่อน คราวหน้าค่อยต่อ รออ่านหนังสือ อ.วิษณุก่อน
เน็ตที่นี่ช้ามั่ก
ไม่สามารถไปเยี่ยมใครได้
เด๋วกลับธากา ได้เน็ตค่อยแวะไปเยี่ยมเด้อ
ข้อความนี้ถูกเขียนใน ไม่มีหมวดหมู่ คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

8 ตอบกลับที่ ภูฏาน ภาคแรก

  1. Pummie พูดว่า:

    โย่ววว….มาเจิมก่อนเลย ข่าวคราวเงียบหายไปหลายวัน เห็นสบายดี (กินดีอยู่ดี) ก็ยินดีด้วย (รอดพ้นอาหารแขกซะที)น่าเสียดายที่ไม่มีรูป……อยากดูอ่ะ

  2. Gumby พูดว่า:

    ได้รู้อารัยเยอะเลยแฮ่ะ……..
     
    คนงาม

  3. J พูดว่า:

    แวะมาเยี่ยมบ้านพี่หนุ่ม
    อยากเจอจิ๊กมี่อ่ะ แบบขอเป็น 1 ในเด็กๆก็เอานะ

  4. Namyard พูดว่า:

    Watched u in Tv la… (P\’1 also)

  5. hon พูดว่า:

    ทีบ้านของหงมันไม่ขึ้นเตือนว่าพี่หนุ่มอัพบลอกล่ะ
    เลยว่าจะเข้าฝากความคิดตึ๋งกะเร่งให้เขียนไวๆ
     
    ที่หนายยยยยยได้…
    มีภาคแรกซะแว้ววว
    สนุกอ่ะ ชอบๆ เขียนอีกนะพี่ เยอะๆ
    น่าเสียดาย..อดเห็นพี่หนุ่มออกทีวี(พี่หนึ่งด้วยเหรอ)

  6. Soraphol พูดว่า:

    รออ่านต่อภาคสอนนะครับ

  7. Soraphol พูดว่า:

    ภาคสองครับ เขียนผิด

  8. เหมือนจ๋า พูดว่า:

    รูปปปปปปปปปปป
    ด่วนนนนนนนน

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s