เสียนิสัย

นปร:How old r u?
คุณบังกลาฯ:Urrrr……………..fine !!!!!
fine อารายวะ …………  เอาใหม่ก็ได้
นปร:How old r u? old น่ะ old ……. u know?
คุณบังกลาฯ:Urrrr ……….. I have no wife.    
นปร: บ๊ะ(wife ป๊ะแกสิ ไม่ได้ถามมมมมม) old น่ะ age , year น่ะ u knowwwww???? พร้อมทำมือทำไม้ แต่อายุอะนะไม่รู้จะทำมือยังไง
นปร: เออวะ thank yu. (ก็ไม่รุจะถามมันไปทำไม ถามไปงั้นแหละชวนคุยเฉยๆ แล้วนึกคำถามออกแค่นั้น)
คุณบังกลาฯ:Urrrr ……….. I have no idea.(คำพูดติดปากหมายถึง กรูพูดภาษาอังกิดไม่ได้)
นปร:เอออออ…….รู้แล้วโว๊ยยยยยยย
เฮ้อ…..เจอแต่งี้ ภาษาอังกฤษจะเหลือเรอะ
 
แขกแถวนี้นี่มันจริงๆเล๊ยยยย
พูดกับมันแล้วปวดหัวจริงๆ คนที่นี่มันเป็นงี้จริงๆนะ
อย่างเช่นไปซื้อเสื้อ
บอกมันว่า ไออยากได้เสื้อสีขาวอะ มีไม๊ ไซส์แอล
มันก็ มีๆ แล้วก็รื้อๆๆๆๆๆๆ แล้วก็เอาเสื้อลายแขกๆมาให้ เนี่ยะลาย
ไอ้ห่า……บอกว่าสีขาว มีไม๊
สีขาวเหรอ(มันทวนคำแสดงว่าฟังรู้เรื่อง)มี บอส มี
แล้วก็ค้นใหม่ แล้วก็เอาสีดำมา เนี่ยะบอสสีดำ เบอร์ m , your size เลย
บ๊ะ…………………บอกว่าสีขาวเบอร์แอล สีขาว เนี่ยะสีแบบเนี๊ยะตกลงมีป่าวเนี่ยะ
เอ่อ….ไม่มี แต่สีอื่นมี
เอ้อ….ก็บอกมาสิว่าไม่มี เสือกบอกมีตลอด ก็มันไม่มี จะบอกว่ามีทำบ้าไร
เวลาไปถามไรมัน แบบมันฟังรู้เรื่องแต่มันพูดไม่รู้เรื่องอะ
 
อีกที ไปอีกร้านนึง
หาเสื้อขาวเนี่ยะแหละ
มีไม๊สีขาวเบอร์แอล
มีบอสมี แล้วก็รื้อๆ เนี่ยะ ยี่ห้อนี้ดีมากเลย good quality เลย(หลากสีอีกละ)
เออ…รู้แล้ว ดีๆ ยี่ห้อดี แต่ไอไม่ชอบ ขอดูสีขาวหน่อย(ขี้เกียจด่า)
เยสบอส บัทไอไลค์อิท สีนี้ด้วย ผมก็ชอบ ผ้าดีมาก สีสวย
 
เฮ้ยยยยยยยยยยยยย………………ตกลงใครซื้อวะเนี่ยะ
รึไปเผลอพูดเมื่อไหร่ว่าจะซื้อให้มันวะเนี่ยะ
เอากะมันสิ มรึงไม่ชอบไม่เป็นไร กรู(คนขาย)ชอบบบบบ อยากขายมรึงมากกกกกกก
 
ไอ่นิสัยไม่สนใครเนี่ยะ มันทำไมฝังลึกงี้วะ
 
เวลาไปซื้อของชอบเจออีกกรณีนึง
คือ ไอ่เวอร์
ถ้าไม่ใช่ร้านประจำที่เคยมีคนไปช่วยต่อนะ มันโขกสุดๆ เห็นเป็นต่างชาติงี้
มีร้านนึงวิ่งมาเรียกไปดูเสื้อแต่ไกล ก็ตามไปดู
แล้วก็เลือกๆๆๆ ได้เสื้อสวยถูกใจตัวนึง
ถามมันเท่าไหร่
600 เนี่ยะตัวนี้กูดควอลิตี้มาก(เอาอีกละข้ออ้างนี้)
แทบจะเอาเสื้อปาหน้ามัน
หอกนี่ หกร้อยกรูกลับไปซื้อจตุจักรดีกว่า ไม่เสียเงินซื้อแบบกลับไทยหรอก เก็บไว้ขายคนอื่นเหอะวะ
แล้วเดินหนีไป มันรีบวิ่งไปดึงแขนเลย บอสจะเอาเท่าไหร่ price no problem
ก็ถามมัน จิงอะ ถ้ากรูบอก 50 มรึงจะให้เหรอ
อ่ะเอาไปเลย 50
แนีะ ดันให้เฉย หกร้อยเหลือห้าสิบ ดูมันสับราคาเราดิ๊
 
ไปดูกระเป๋าผ้าให้ป้า ถามมันเท่าไหร่
2000 บอส
โหแพงว่ะ แล้วอันนั้นล่ะ
อันนี้ล่ะเท่าไหร่
อันนี้ด้วย
ถามไปถามมาลองถามใบเดิมดูอีกทีดิ๊เผื่อจะต่อรองดู
2500 ครับบอส
โว๊ยยยยยยยยยยย……………….ไอ่นี่ เมื่อกี้ถามบอกสองพัน ถามใหม่สองพันห้าละ ทำไมเงินเฟ้อมันสูงงี้วะนาทีเดียวเอง
อารมณ์เสียเดินหนีไปเลย
 
เคยซื้อกางเกงสามตัว ตอนมาใหม่ๆ ไม่รู้ราคา
ก็โดนโขกไปหลายร้อยเปอร์เซ็นต์ คนที่รู้ว่าไปซื้อมาเท่าไหร่บอกว่าตายแล้ว จ่ายเข้าไปได้ไง
ยังงี้มันปิดร้านได้เลย ไม่ได้ขายใครอีกละ
ตอนนั้นซื้อมาสามตัว เบอร์เดียวกันหมด
กลับมาลอง ใส่ได้ตัวเดียว สามตัว ไม่เท่ากันซักตัว ใหญ่โคตรๆเลย
เลยกลับไปเปลี่ยน มันเปิดบัญชีดู เห็นว่าขายเราไปเท่าไหร่ ก็เริ่มละ
หลอกขายเพิ่ม เพราะขายได้แพง แถมเราบอกไม่เอาเพิ่มละ เปลี่ยนมาก็พอ
มันบอก คราวก่อนขายผิด ขอตังเพิ่มห้าร้อย
ดูมันทุเรศ เริ่มอารมณ์เสียนิดๆละ เลยบอก ไม่ใช่ความผิดกรูเว๊ยยย ไปเอากางเกงมาเปลี่ยนเดี๋ยวนี้
มีนก็ไปหามาให้ วัดๆให้ดูว่าใช้ได้นะ แล้วมันก็บอกว่า จ่ายเพิ่มอีกสามร้อยค่าเปลี่ยน
ชักไม่ไหวละ อารมณ์ขึ้นเลยโวยวายลั่นร้าน จ่ายไปแล้ว มรึงขายกรูแพงด้วย เสือกเก็บเพิ่มอีก ไอ่ทุเรศเอ๊ยย
มันบอก ก็กางเกงมันตัวเล็กลง มันก็แพงขึ้นอะดิ ดูเหตุผลมันสิ ทนไม่ไหว เลยคว้ากางเกงมา ไม่เปลี่ยนแม่ง เอามานี่
มันก็หัวเราะ(ทำเอี๊ยะไรวะ) โอเค บอส ลดให้ อ่ะเปลี่ยนๆๆๆๆ
พอเปลี่ยนให้ก็เริ่มอีกละ ตัวนั้นดี ตัวนี้สวย
เลยบอกพอๆๆๆๆ กรูพอกะมรึงละ มันก็บอกว่า งั้นคราวหน้ามาใหม่นะ บอส
โคตรโกรธเลย ชาตินี้กรูไม่เหยียบร้านมรึงอีกแน่
 
เมื่อกี้ไปซื้อแอปเปิ้ล อาทิตย์ก่อนมาซื้อโลละ 100
วันนี้ถาม บอก 120 เลย บอกมัน อารายวะ อาทิตย์ก่อน 100 เดียวเองทำไมมัน 120 ไปได้วะอาทิตย์เดียว
มันก็บอก ของขึ้นวันนี้เอง 110 ก็ได้อ่ะ
คือมันก็ห้าบาทสิบบาทเองอะนะ ตัดรำคาญจ่ายเลยก็ได้
แต่ที่ทำงั้นไม่ได้ก็เพราะ มันจะเคยตัว คนที่นี่มันติดเอาเปรียบ พอได้แล้วมันก็จะเอาไม่หยุด
หมายถึงครั้งนี้ยอมคราวหน้าก็จะโดนอีก เดี๋ยวมาอีกมันก็บวกให้อีก ไม่มีหยุดไม่มีพอ
บางทีก็เลยต้องต่อๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เหมือนจะฆ่ากันตาย ต้องโวยวาย
ไม่ใช่แค่คนต่างชาติ แต่คนกันเอง มันก็เอาเปรียบ แย่งชิงแข่งขัน
เลยทำให้ติดกลายเป็นนิสัย คนบังกลาจึงหาได้ยากที่พูดจาดีๆกัน
กลายเป็นโวยได้โวย เสียงดัง โวยวาย ข่มได้ข่ม อยู่แล้วอึดอัดรำคาญมันจริงๆ
กลัวจริงๆจะติดนิสัยเอาเปรียบโวยวายโง่ๆ
 
อย่างน้อยตอนนี้ก็ติดนิสัยเสียมาอย่างนึงละ
คือสบถด่า เพราะเจอมันงี้ตลอด
เลยอารมณ์เสียแอบด่ามันตลอดเลย
ไอ่ห่า เอ๊ยยยยยยยยย
เลยกลายเป็นคำพูดติดปากไปละ
ไม่รีบกลับล่ะก็แย่แน่
ข้อความนี้ถูกเขียนใน ไม่มีหมวดหมู่ คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

10 ตอบกลับที่ เสียนิสัย

  1. เหมือนจ๋า พูดว่า:

    อ่านแล้วขำ
    เธออย่ายอมนะ ยอมทีนึงมันเอาอีกแน่ๆ 

  2. Gumby พูดว่า:

    ตลกดี ……..
    สู้ สู้ ข๊ออย่ายอมแพ้ ๆ ๆ ๆ
    ตกลงใครเป็นคนถ่ายรูปให้อ่ะพี่หนุ่ม

  3. Pummie พูดว่า:

    ตกลงว่าเจอ "งู" กับเจอ "แขก" ต้องตีหัว ……….. ก่อนเนี่ย เรื่องจริงเลยชิมิ??? อิอิ 

  4. จารุภัทร พูดว่า:

    จ๋า : บางทีก็ต้องยอม เพราะมันรำคาญจนทนไม่ไหว แต่ร้านที่ยอมคือ จะไม่กลับไปเหยียบร้านมันอีก
    น้อง : รูปไหนอีกล่ะ งง
    ปุ้ม :  ถูกต้องเลย ผจก.บินไทยคนใหม่ ที่ไปด้วยกัน กลับออกมา ไปร้านอุปกรณ์กีฬาก่อนเลย
    ซื้อไม้เบสบอล แกบอกเอาไว้ตีแขก

  5. Gumby พูดว่า:

    พี่หนุ่ม รูปที่ถ่ายตอนไปซื้อของอ่ะ
     

  6. นอรธ พูดว่า:

    ชอบภาษาอังกิดของปี้หนุ่มจางเยย 

  7. hon พูดว่า:

    ก๊ากกก
    ขำอ่ะพี่หนุ่ม แม้จะเป็นเรื่องเศร้าเพราะเกี่ยวกะกระเป๋าเราก็ตาม 
    หงไปเซินเจิ้นมา
    ซื้อสร้อย เค้าบอกราคา 185 หยวน หงบอก 30 ดันขายเลยต้องซื้อมาง่ะ

  8. นอรธ พูดว่า:

    หง ยังมีเวลาอีกเยอะ ในฮ่องกง แก ลองขอทุน ที่พี่เอก เมล์มาเลยดิ 

  9. W a n w i s พูดว่า:

    มาขำ 555 คนขายแขกรึจะสู้นักช้อปไทย  

  10. เหมือนจ๋า พูดว่า:

    มาอัพต่อได้แล้วววว 

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s