บ่นอีกละ

ช่วงสงกรานต์ เป็นช่วงที่หาอะไรกินยาก เพราะร้านค้าแอบปิดเล่นน้ำ ปิดฉลองฯลฯ กันไปหมด
ในหมู่บ้านมีร้านอาหารหลายร้าน แต่ก็ตามฟอร์ม ปิดกินเหล้ากันหมด
แต่มีอยู่ร้านนึงใกล้ๆบ้าน ยังเปิดอยู่
เอ่อ….พี่ครับ ช่วงนี้พี่ไม่ปิดร้านเหรอครับ
อ๋อ ไม่หรอกครับน้อง ปิดกันหมด คนหมู่บ้านนี้ไม่มีอะไรกินกันพอดี 5555
ผมก็หัวเราะ 5555
ดีครับ ผมจะได้มากิน
โชคดีจริงๆ ถ้าร้านนี้ปิดไปต้องเข้าไปหากินข้าวในเมืองเลยนะ
แล้วร้านไหนมันเปิดมั่งก็ไม่รุ ต้องไปหาอีก ไม่รุจะได้กินป่าว ขอฝากท้องละคร้าบบบ
 
อีกวันถัดมา
เฮ้อ…หิวจัง ไปกินข้าวร้านพี่เค้าดีกว่า
เก้าโมงกว่าละ เปิดละมั้ง
พอไปถึงร้าน
แหง่ววว……………ยังปิดสนิทแน่น เอ่อพี่ครับ ผมหิวแล้วล่ะครับ เปิดร้านเหอะ แต่พี่ยังคงเงียบ
อ๊ะ….เชเช………..สงสัยเช้าไป มาใหม่ก็ได้
กลับบ้านไปนอนหิวววว
สิบโมง มาดูใหม่
เอ่อ…….สิบโมงครึ่งแล้วก็ยังเหรอ แต่ยังมีสัญญาณที่ดี เห็นเจ้าของร้านทั้งคู่กำลังช่วยกันเตรียมของอยู่
แต่ไม่ไหวแว๊ววววว กลับบ้านไปรื้อตู้เย็น ได้ขนมปังหมดอายุแช่แข็งมาประทังหิวไปก่อน ค่อยยังชั่ว
แล้วก็นั่งหน้าคอม เริ่มกิจกรรมอัพบล็อกแก้เบื่อ
พอพิมพ์เสร็จ เซฟใส่แฮนดี้ไดร์ฟ เตรียมไปร้านเน็ต
ออกจากบ้านมาผ่านหน้าร้านประมาณสิบเอ็ดโมงครึ่ง
อะฮ้า………เปิดแว๊ววววๆๆๆๆๆ
ไปอัพบล็อกก่อนละกัน เด๋วค่อยมากิน
แล้วก็บึ่งรถไปหาร้านเน็ตในตลาด
 
หนึ่งชั่วโมงผ่านไป
หิวแทบหน้ามืด คิดเมนูในใจละ สุกี้แห้ง กับผัดกระเพราเนื้อเปื่อยวะวันนี้ แฮ่ๆ แซบๆ แฮ่ๆ หิวๆ
ที่หน้าร้าน
เวลาประมาณบ่ายโมง
จารุภัทร ยืนอยู่เดียวดายหน้าประตูร้านปิดตาย
พี่ค้าบบบบบบผมหิวววววววววววววววววววว
 
ปล.
1.กินก่อนไปซะก็ดี
2.แต่ทำไมพี่รีบปิดจังอะ กว่าจะเปิดก็สิบเอ็ดโมงแล้วววนะ
3.ข้าวมื้อแรก รอค่ำ รอตลาดกลางคืนถึงได้กิน สั่งมาม่าหมู ได้เส้นเล็กเนื้อ เฮ้อออออ ฟังกันมั่งสิ
 
 
เรื่องต่อไป
 
เมื่อวานน้องไม่สบาย
แล้วต้องออกไปทำธุระข้างนอกพอดี เสร็จก็ดึก
น้องบอกว่าซื้อข้าวต้มมาให้หน่อย
แต่ตอนเสร็จธุระ แถวในเมือง เห็นร้านเน็ตเพียบเลย อยากอ่านข่าว เช็คเมล เช็คบล็อก
มีสองทางเลือก อยู่ในเมืองอยู่แล้ว เล่นเน็ตก่อน แล้วค่อยซื้อข้าวให้น้อง
ทางเลือกที่สอง ซื้อข้าวให้น้องก่อนแล้วค่อยเล่นเน็ต
จะเอาทางไหน
หลังจากประมวลข้อมูลที่มี สองกิโลก่อนถึงบ้านมีร้านเน็ตสองร้าน เวลาตอนนี้ห้าทุ่ม คงไม่มีร้านเน็ตที่ไหนปิดเร็วปานนั้
น้องไม่สบาย หาข้าวให้มันกินก่อนดีกว่า โอเค ทางนี้ดีที่สุดละ
หลังจากประมวลผลเส้นทางกลับบ้านในสมองพบว่า มีเส้นทางหนึ่ง ที่ผ่านตลาดกลางคืนหรือย่านรถเข็นขายอาหารเยอะที่สุดถึงห้าจุดก่อนเข้าบ้าน
แต่แน่นอน……ชีวิตมันไม่เคยง่ายปานนั้น
ขี่รถไปเรื่อยๆจนถึงจุดสุดท้าย ไม่มีร้านข้าวต้มซักร้าน นี่ร้านเป็นร้อยไม่มีซักร้านจริงๆ
คือตรงที่จำได้ว่ามีร้านโจ๊ก ร้านข้าวต้มแน่นอนเพราะกินประจำ มาวันนั้นก็ไม่มี ไม่รุมันหายไปไหนหมด
สรุปด้วยความจำเป็น ข้าวต้มจึงกลายเป็นก๋วยเตี๋ยวหมูไปโดยปริยาย
แถมตอนจะเข้าบ้าน
เหอ……..ร้านเน็ต
ร้านเน็ตฉันก็หายไปแล้ว ได้ไง ห้าทุ่มกว่าเอง
ถ้าจะออกมาเล่นเน็ต ร้านเน็ตที่ใกล้ที่สุดน่าจะประมาณสิบกิโล
สิบกิโลกับมอเตอร์ไซค์ อาร์วววว………………..
 
เรื่องต่อไปอีก
 
เย็นวันนี้ จะไปตลาด ซื้อหมูบดมาให้น้อง
ผ่านร้านค้าในหมู่บ้าน
อ๊ะๆๆๆๆ มีตู้ไอติม แวะเลย คอนเน็ตโต้เลย
เอ๊ะแต่ถ้าซื้อก็คงต้องกินตรงนี้ให้หมดก่อนสินะ หมายถึงต้องไปตลาดช้าไปอีก
ตอนนี้ก็เริ่มมืดละสิ
เราตัดสินใจกินไอติมเนี่ยะ
ผิด ผิดแน่ๆ มันต้องเป็นการผิดพลาดแน่นอนเหมือนทุกที พอกินเสร็จไปตลาดก็จะแบบ ซื้อไม่ทัน ร้านปิดพอดี
แล้วก็ผิดจังหวะ ตัดสินใจพลาดอีกคราว
บ่อยละ ฉันไม่หลงกลอีกละ
ดังนั้นต้องตัดสินใจในทางตรงข้าม 5555
ไปซื้อหมูก่อน แล้วกลับมากินไอติม
ร้านค้านี่ไม่ปิดแน่นอน
เหลือบมองคอนเน็ตโต้
ยังมีอีกสามอัน ถ้าไปตลาด คงซักสิบถึงสิบห้านาทีได้
ชัวร์ คราวนี้ไม่พลาดแน่ ไม่มีทางพลาดเด็ดขาด ว่าแล้วก็รีบบึ่งรถไปตลาด
ได้หมูบดสมใจนึก ไม่มีอุปสรรคขัดข้องแต่อย่างได
ไอติมๆๆๆๆๆๆ ผมท่องในใจตลอดทาง ร้อนนักต้องไอติม คอนเน็ตโต้เหรอ กินมันทั้งสามอันมันซะเลย ให้มันสะใจ 5555555
 
ที่หน้าร้านค้า
มีพ่อแม่ลูกจอดรถอยู่ ประมาณจอดซื้อของอยู่ ซื้อเสร็จ กำลังจะออกรถ
เหลือบปร๊าบบบผ่านเข้าไป
แฮ่ๆ ลูกสาวหน้าตาน่ารักดีนะครับ ขึ้นมัธยมยังเนี่ยะ
 
แต่เอ๊ะ………….
เฮ้ย
 
คอนเน็ตโต้นี่หว่า
 
ทำไมต้องกินคอนเน็ตโต้ทั้งบ้านด้วยล่ะเฟร้ยยยยยยยยย
 
รีบวิ่งไปที่ตู้ไอติม คอนเน็ตโต้สามอันหายวับไปแล้ว
เหลือแต่ไอติมหวานเย็นกับเยลลี่
แต่แบบงอนอะ
ไม่อาววววววววว
ฉันจะกินคอนเน็ตโต้
เอาคอนเน็ตโต้ฉันมาน้าาาาาาาาาาา
 
เซเว่นที่ใกล้ที่สุดห้ากิโล ไปกลับก็สิบ
ง่า……………….ไม่กินก็ได้ว๊อยยยยยยยยยยย
 
สามเรื่องเบาๆ
เรื่องหนักๆพักไว้ก่อน
ไม่ใช่มีแค่นี้ มีอีกเพียบทีเดียวเชียว
เยอะจริงๆ วันละหลายๆหนจนเหนื่อยหน่าย
หนักบ้างเบาบ้างต่างกันไป เล็กเล็กเช่น สั่งพะแนงได้แกงอ่อม สั่งมาม่าได้เส้นเล็ก(ซึ่งเป็นเส้นที่เกลียดที่สุด)
เรื่องการเดินทางบ้าง จากสี่ชั่วโมง กลายเป็นเดินทางหนึ่งวัน วันหยุดหายไปหนึ่งวันซะเฉยๆแบบจำทน(เซ็งสุดๆ)
เรื่องหนักๆก็อีกหลาย
 
 
สรุป
 
ช่วงนี้ของชีวิต
เป็นช่วงที่การตัดสินใจ
การกระทำ
ทุกสิ่งผิดพลาด ผิดจังหวะหมด แบบผิดปรกติ
ถ้าคิดก็จะผิด
ถ้าทำก็จะพลาด
ทำยังไงก็จะพลาด
เช่นถ้ากินไอติมก่อน เข้าใจว่าพอไปตลาดคงแบบ ร้านเพิ่งปิด หรือเพิ่งมีคนมาเหมาหมูไปหมด
จริงๆก็เป็นงี้มาตลอด ก็ชินๆ กับเรื่องโง่ๆ ร้ายๆ เซ็งๆ
แต่นั่นก็เพราะมันไม่ถี่ปานนี้ เพราะช่วงนี้ผิดหมดจริงๆ แถมครอบคลุมทุกเรื่องจริงๆ
รู้ว่าดวงไม่ดี
แล้วต้องทำไง
ช่วงนี่ก็ทำบุญปล่อยปลาดุกไปสามสิบตัวตามอายุ(ขาดไปสองตัว)
ถึงแม้ว่าจริงๆจะตั้งใจปล่อยปลาไหล หอยและเต่าก็ตาม
แต่นั่นแหละชีวิตไม่เคยง่าย ไอ่ที่ปรกติมี มันก็ไม่มีมันซะดื้อๆงั้นแหละ ไปหาที่ไหนก็ไม่ได้เลย
เหลือปลาดุกก็ต้องปลาดุกล่ะวะ
หรือว่าการปล่อยปลาดุกนี่มันผิดผี ผิดธรรมเนียมอะไรรึเปล่าไม่รุ ถึงเป็นงี้
จะต้องทำไง
 
คงทำได้แค่รอให้มันผ่านไป
 
หวังก็แต่ว่า จะไม่มีเรื่องผิดพลาดที่ใหญ่เกินไป จนชีวิตรับไม่ไหวนะ
 
หวังว่า…………
 
ก็ได้แต่หวังว่า……………..
จะไม่มีอะไรผิดพลาดอีก
 
ปล. ถ้ามีขอให้มันจบที่ ก็เพราะรัก(กพร)นี่เถอะว้า
อย่าให้ลามปามไปถึงที่ทำงานใหม่เล๊ยยยยย(ซึ่งไม่รุจะมีรึเปล่าไอ่ที่ทำงานใหม่เนี่ยะ)
 
 
 
แต่คงมี(เรื่องผิดพลาด)อีกแหละนะ(แบบ  เฮ้อ………กุว่าแล้ว)
 
 
5555555
ขำจริง…..ชีวิตฉัน
 
ข้อความนี้ถูกเขียนใน ไม่มีหมวดหมู่ คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

1 ตอบกลับที่ บ่นอีกละ

  1. J พูดว่า:

    ไม่มีแล้ว ชีวิตพี่หนุ่มจะไม่มีอะไรผิดพลาดแล้ว

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s